برای شما که عشقتان زندگی ست

ando0he-eshgh — Wed, 08 Jul 2009 14:43:17 GMT

زیباترین عکسها در اتاقهای تاریک ظاهر می‏شوند؛ پس هر موقع در قسمتی تاریک از زندگی قرار گرفتی بدان که طبیعت می‏خواهد تصویری زیبا از تو بسازد

شبانه...(شاملو)

ando0he-eshgh — Wed, 27 Aug 2008 15:10:17 GMT

شبانه

شبانه شعری چگونه خواهم نوشت

تا هم از قلبم سخن بگویم، هم از بازویم؟

شبانه

شعری چنین

چگونه توان نوشت؟

من آن خاکستر سردم که در من

شعله ی همه ی عصیان هاست،

من آن دریای آرامم که در من

فریاد همه طوفان هاست

من آن سرداب تاریکم که در من

آتش همه ایمان هاست.

هوای حوصله ابری ست...!

ando0he-eshgh — Sun, 20 Jul 2008 15:00:17 GMT

حال همه ی ما خوب است اما... تو باور نکن!

به خاطر آن چهارشنبه شب ها:

توي دکور خوش رنگ و لعاب و مدرن تلويزيون آن روزها، يک جور خاصي کج مي ايستاد... انگار که بخواهد راهش را بگيرد و برود. اما قبلش حرفي را يادش مي آمد و پا شل مي کرد، يک دستش را مي آورد بالا، انگشت اشاره اش را مي گرفت رو به «عاطفه»، ابروهايش را مي داد بالا، طوري که مي رفتند زير چتري هاي لخت و پر کلاغي موهاي پرپشتش، سرش را تکان مي داد و با توپ پر مي گفت؛« هر کاري مي خواي بکن، ولي...» چند بار نرم و تندتند پلک مي زد، صدايش را مي آورد پايين و از ته گلو مي گفت؛ «قهر نکن،»... بعد لبش يک کمي مي لرزيد، انگار بخواهد چيز ديگري هم بگويد... نمي گفت. سرش را با حرکت ريزي تکان مي داد و نور روي موهايش برق مي زد. سکوت مي کرد. دستش را مي انداخت. اين پا و آن پا مي کرد. شانه هاي پهنش را مي داد عقب، نگاهش را از عاطفه مي گرفت، مي چرخيد و مي رفت.

ما هم مي مرديم... مي مرديم.

خسرو شکيبايي عزيز، از تو ممنونم به خاطر آن شانه هاي پهن، آن سر تکان دادن ها...
عمري که براي ما صرف کردي.

از تو ممنونم به خاطر آن چهارشنبه شب ها، و آن جور خاصي که مي گفتي؛ سبز…

خداحافظ

ترانه عليدوستي

خسته ام brokendell.persiangig.com

ando0he-eshgh — Sat, 12 Jul 2008 14:49:17 GMT

خسته ام

از آدمهایی که هر روز عاشق میشوند
آدمهایی که خود را نمیشناسند
گوشهایشان بیشتر از چشمهایشان میبیند
میدانند که نمیدانند اما عاقلترین افراد را خویش میپندارند
خسته ام
از آدمهایی که سرانجام خودشان را میدانند
اما تلاشی برای تغییر آن نمیکنند

                            کسانی که نگاهشان دیگران و خودشان را فریب میدهد
                            قلب سنگیاشان پشت چهره ساختگی و لباسشان مخفیست
                            آدمهایی که تفاوت عشق و هوس را نمیدانند

خسته ام
خسته از خودم که آدمم...!!!

ando0he-eshgh — Sun, 18 May 2008 13:59:17 GMT

به خانه می رفت
با کیف
و با کلاهی که بر هوا بود
چیزی دزدیدی ؟
مادرش پرسید
دعوا کردی باز؟
پدرش گفت
و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد
به دنبال آن چیز
که در دل پنهان کرده بود
تنها مادربزرگش دید
گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش
و خندیده بود ...

...Hossein Panahi

بیا کودک شویم...

ando0he-eshgh — Sat, 26 Apr 2008 14:20:51 GMT

بیا کودک شویم...

بیا کودک شویم مثل تمام روزهای خواب و خرگوش.مثل روزهایی که واژه ی زیستن بی معنی تر از آن بود که فکر ما را مشغول خودش کند و ما بدون ترس همه ظهر های تابستان را روی لبه پشت بام می دویدیم و مرگ احمق تر از آن بود که ما را دنبال کند.

بیا کودک شویم... خوب نگاه کن، ما هنوز محتاجیم به نقاشی های کودکیمان که ساده می کرد زندگی رت در یک مربع کج و کله که نامش خانه بود! و دو خط موازی آبی که رودخانه را به خانه ما می آورد...

بیا کودک شویم و همه ی مردم دنیا را کودک ببینیم... آنقدر کودک و پاک که در خانه نقاشی مان را همیشه باز بگذاریم.

مثل آن روزها که رفتند و هیچ فکر نکردند که ما دیگر شماره ی پاهایمان از چهل گذشته است و راست می گفت انگار، دیگر امیدی به بازگشت نیست.

دیگر نقطه اتصالی نیست. دیگر دستمان به نقاشی نمی رود و اگر هم برود دیگر مداد رنگی های شش رنگ جواب دنیای پر زرق و برق مان را نمیدهد.

دلم برای مداد رنگی های شش رنگ بی نهایت تنگ شده است.

دلم برای آن روزها که عصرها دلم نمی گرفت تنگ شده است.

دلم برای آن روزها که نمی فهمیدم خیلی چیزها را تنگ شده است...

چقدر خوب بود که نمی فهمیدم.

اما دیگر ...

خواندن کتابهای ژول ورن مرا به کودکی نخواهد برد.

باور کن، امتحان کردم.

دور است دنیای کودکی ام و من خسته.

دور است روزگاری بی گناه.

اما من چه کنم؟

منی که از دنیای بی کودک می ترسم.

منی که از تمام خطوط منحنی رسم شده میترسم...

شاملو...

ando0he-eshgh — Mon, 25 Feb 2008 14:14:17 GMT

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادریست.

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل

افسانه ایست

و قلب

برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.

روزی که آهنگ هر حرف، زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم.

روزی که هر لب، ترانه نیست

تا کمترین سرود،بوسه باشد.

روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم.

... !

ando0he-eshgh — Tue, 09 Oct 2007 09:36:17 GMT

          در سکوتم فریاد را نظاره کنید

          فریاد در گلو خشکیده است...

          حرفی نیست...

          چشمان بی فروغ

          به دنبال کوچکترین روزنه رهایی

          زبان قاصر از بیان

          حرفی نیست...

جبران

ando0he-eshgh — Mon, 08 Oct 2007 06:00:17 GMT

یکدیگر را دوست بدارید ، اما از عشق زنجیر مسازید :

بگذارید عشق همچو دریایی مواج میان ساحل های جانتان در تموج و اهتزاز باشد.

جامهای یکدیگر را پر کنید اما از یک جام منوشید.

از نان جود به یکدیگر هدیه دهید ، اما هر دو از یک قرص نان تناول مکنید.

به شادمانی با هم برقصید و آواز بخوانید اما بگذارید هر یک برای خود تنها باشید.

همچو سیمهای عود که هر یک در مقام خود تنها است ، اما همه با هم به یک آهنگ مترنمند.

دلهایتان را به هم بسپرید اما به اسارت یکدیگر ندهید.

زیرا تنها دست زندگی است که می تواند دلهای شما را در خود نگاه دارد.

در کنار هم بایستید ، اما نه بسیار نزدیک.

از آنکه ستون های معبد به جدایی بار بهتر کشند ،

و بلوط و سرو در سایه هم به کمال رویش نرسند ...

CheghadR Az Khodam KhastaM...

ando0he-eshgh — Sat, 15 Sep 2007 08:05:17 GMT

En Ro0za Delam Ajib Gerefte

Dige Parvaze Parandeha Barayam Ziba Nist

! Dige Dasthayam Pardeye Avikhte Shode Az Panjare Ra Lams Nemikonad

,Cheghadr Az Khodam Khastam

Chera Ke Digar Hatta Cheshmanam Masire Negahash Ra Baraye Chidane Setare Be So0ye Aseman Parvaz Nemidahad

!...Va Man … Arii , Ajib Delam Gerefte

By: Mehrno0sh

In Less Then 20Min